Postcrossing: Een glimlach op je deurmat

Zoals ik al in mijn allereerste blog vertelde ben ik sinds kort een Postcrosser. Mijn vriendin Seppie had het ontdekt en toen ik de enthousiaste verhalen hoorde was ik ook om!

Als klein meisje vond ik het al geweldig om penvriendinnen te hebben, zo heb ik jaren met een duits meisje geschreven. Heike was haar naam. Elke keer was het weer een verrassing als er een Duitse envelop in de brievenbus lag. Helaas het contact verwaterde, maar ik hou er goede herinneringen op na.

Toen kwam dus Postcrossing op mijn pad en het is allemaal zo simpel. Je meld je aan, krijgt via een random-systeem 5 adressen van over de hele wereld en je stuurt er een kaartje naar toe. En dan kan het wachten beginnen..

Als er een kaartje van jou is aangekomen komt je adres vrij en kan iemand anders jou weer een kaartje sturen. Dus het kan zo zijn dat jouw kaart in Thailand is aangekomen en je weer een kaartje terug krijgt van iemand uit Zuid Afrika.

Mijn allereerste kaart die hier op de mat viel kwam uit Texas. Een grote glimlach op de deurmat en een vreugdedans door de kamer!! Inmiddels ben ik nu een maand bezig, heb 15 kaarten verstuurd en heb 4 kaarten ontvangen.

Zelf heb ik ook kaarten gemaakt, dus zo nu en dan gaat er een kaart over de wereld van mijn eigen hand.. Ook wel gaaf!

Waarom ik zo van Nederland hou...

Veel Postcrossers vragen om een gedicht.. Bij deze dus..

Dus.. kun jij ook wel een glimlach op je deurmat gebruiken
kijk dan even op www.postcrossing.com
Je kan mij vinden als username: BrendaP

Ziektevrij op vakantie!!??!!

Zoals de kinderen zeggen: "Nog drie nachtjes slapen, dan gaan we op vakantie!!". Om eerlijk te zeggen heb ik er ook flink tegenop gekeken. Drie opéénvolgende jaren kenmerkte de vakantie zich door het feit dat we tegen ziekte aanliepen. Een kleine opsomming:

(Archief foto 2008- Joran die zijn arm brak een dag voor vertrek)


2008- Vakantie Gelderland, een dag voor we weggaan breekt Joran zijn arm. We zijn wel op vakantie gegaan, maar zwemmen kon niet met gips..

2009- Vakantie Centerparcs, na drie dagen naar huis omdat hubby hoge koorts kreeg. We zouden daarna nog twee weken met de kids naar een camping, maar omdat hubby te kampen kreeg met een liesbreuk is de vakantie vlak voor vertrek geannuleerd.

2010- Vakantie Zeeland, na drie dagen naar huis omdat Elayah ontzettend ziek werd en ze uiteindelijk een week in het ziekenhuis heeft gelegen.

Tja, je kan je misschien wel voorstellen dat ik al wat huiverig word bij het horen van het woord: "Vakantie" Maar goed, ik ben niet één die zomaar opgeeft, dus toch vol goede moed weer wat leuks uitgezocht en geboekt. Maar in mijn achterhoofd toch wel een beetje angst.. Zou het dit jaar dan eindelijk goed gaan??

Aan de voorbereidingen ligt het niet, Pipodorp is mooi dichtbij. Als er iemand ziek wordt zijn we zo weer thuis. Mocht het met Elayah toch mis gaan, dan zijn we ook zo in het UMCG (Lees alles over Elayah op haar eigen blog)Tot zover alles geslaagd. Zoals het er nu naar uitziet gaan we ziektevrij op vakantie, want de kinderen hebben bedacht om nu alvast maar ziek te gaan worden..

Donderdagmiddag (gister dus) kreeg Elayah ineens erg hoge koorts, en gisteravond laat kreeg het Geryan ook te pakken. We hebben hem net weer op bed gebracht voor zijn middagslaapje met 39.8 graden koorts..

Nog drie nachtjes slapen.... Dan zijn ze vast weer beter!!
En kunnen wij voor het eerst in jaren ziektevrij op vakantie!!!!

Vakantieperikelen..

Lang heeft iedereen er naar uitgekeken, het is zomervakantie!!! Al hebben we er totaal nog geen idee bij. Zomervakantie, dat betekent dat het zomer is. Maar als je mij had verteld dat het nu herfstvakantie is dan had ik het ook geloofd. In plaats van buiten zitten bij de BBQ, 's avonds laat een flesje wijn en kaarsjes om de muggen op afstand te houden trekken we nu weer een trui aan en zetten we de verwarming toch maar een graadje warmer.

Vooral voor de kinderen is een vakantie op deze manier niet echt leuk. Buiten spelen is verre van leuk als de regen herhaaldelijk met bakken naar beneden komt.

We zijn toe aan de zon, toe aan de warmte! Gelukkig begint de verveling nog niet helemaal toe te slaan en kunnen we ook nog uitzien naar leuke dingen.

Deze week moeten hubby en ik nog werken. Maar zondagavond om 23:00 kunnen wij ook onze vakantie inluiden!! Koffers pakken doen we maandagochtend wel, we gaan toch niet zover weg en mochten we iets vergeten... Drachten is dichtbij!

We hopen natuurlijk op ontzettend goed weer, maar mocht dat tegenvallen.. we zijn er op voorbereid. Een knus huisje is geboekt, speelparadijs op loopafstand en ons eigen huis wordt die week gebruikt als vakantiehuis.
Dus regen of geen regen.. winterjas aan of niet.. wij gaan genieten!!!

De rest van deze week staat dus in het teken van koffers pakken, huisje schrobben en lijstjes maken. Ons hondje mag een week logeren bij hele lieve mensen en mijn broer komt een weekje hier wonen. Prettig geregeld.. Al zeg ik het zelf!

Oma's huisje

Mijn eerste echte blog wil ik graag wijden aan de allerliefste oma in de wereld. Mijn oma dus! Mijn oma heeft al ontzettend veel meegemaakt. Ze verloor haar moeder op jonge leeftijd en ze heeft de oorlog meegemaakt.

Gemakkelijk had ze het niet, maar toen ontmoette ze mijn opa, een handige timmerman. Hij bouwde voor hun een huisje in Marum en ze kregen daar acht kinderen. Mijn opa stierf toen ik vier jaar was. Ik was zijn oogappeltje, het enigste kleinkind dat fries kon spreken en we genoten er dan ook samen van om friese liedjes bij opa op schoot te zingen. Mijn oma was toen ook nog erg jong en bleef achter samen met mijn jongste oom die op dat moment nog een tiener was.

Een liefdevolle familie, de acht kinderen kregen zelf ook weer kinderen en veel van die kinderen zorgden op hun beurt weer voor nageslacht. Zo is de familie van mijn oma inmiddels uitgegroeid tot een hele grote club. Maar liefst 24 kleinkinderen heeft ze en inmiddels al meer dan 15 achterkleinkinderen. Heel bijzonder om te weten dat oma (en natuurlijk ook opa) aan het begin hebben gestaan van dit alles.

Helaas wordt oma ouder en neemt daarmee ook haar gezondheid af. Begin dit jaar heeft ze een nacht op de grond moeten doorbrengen in haar huisje omdat ze niet meer overeind kon komen. Na een ziekenhuisopname is ze dan ook verhuisd naar het verzorgingstehuis. Terwijl mijn oma altijd een sterke, fitte vrouw was is ze nu afhankelijk van anderen. Het wil allemaal niet meer zo goed, slapen gaat zo slecht en de pijn is vaak niet te dragen.

Zaterdagavond kreeg ik even de kans om samen mijn moeder een bezoekje te brengen aan haar. Ze was maar wat trots op haar nieuwe stekje in het verzorgingstehuis. Door haar lach heen zie je de pijn, ze wil wel genieten.. maar het lukt ook niet echt meer.. Mijn lieve oma..

Wilde al zo lang heen en dan ben je blij dat er gister spontaan even ruimte ontstond. Besef me zo goed dat elke keer de laatste keer kan zijn dat ik haar nog kan ontmoeten, maar je hoopt natuurlijk dat ze nog jaren in ons midden is!

Daarna ben ik nog even met mijn moeder naar mijn oma haar huis geweest.
Dat gaf me zo'n raar gevoel. Het huis was al grotendeels leeg, want het is verkocht. Als je dan die deur opendoet verwacht je gewoon dat ze in haar stoel zit in de kamer of in het hokje een sigaretje rookt.. Het huis wat mijn opa ooit heeft gebouwd, waar ik veel gelogeerd heb, veel mooie momenten beleefd heb is dan ineens zo kil... Zo raar..

't Is beter zo... maar wel even een brok in mijn keel..

The family is link to our past, bridge to our future- Alex Haley

Ik ben ook om...

Doordat ik het zelf waanzinnig leuk vind om de blogs van anderen te lezen heb ik vandaag besloten er zelf ook aan te geloven:-) (Het is toch een regenachtige dag, terwijl het hoogzomer zou moeten zijn)

Het zit nu nog in de ontwerpfase, dus ik verwacht ook dat de lay-out de komende tijd vaak zal veranderen:-)

Mijn doel is om op deze plek jullie op de hoogte te houden van mijn wereld.
Ook al ben ik veel thuis als moeder van 4 kinderen, ik beleef genoeg!

Zo werk ik zo nu en dan bij een tankstation, maar heb ik ook veel hobby's waaronder Postcrossing. In een latere blog zal ik daar meer over vertellen..
Nu maar snel verder met ontwerpen voordat de jongste kinderen weer wakker worden;-)