Oma's huisje

Mijn eerste echte blog wil ik graag wijden aan de allerliefste oma in de wereld. Mijn oma dus! Mijn oma heeft al ontzettend veel meegemaakt. Ze verloor haar moeder op jonge leeftijd en ze heeft de oorlog meegemaakt.

Gemakkelijk had ze het niet, maar toen ontmoette ze mijn opa, een handige timmerman. Hij bouwde voor hun een huisje in Marum en ze kregen daar acht kinderen. Mijn opa stierf toen ik vier jaar was. Ik was zijn oogappeltje, het enigste kleinkind dat fries kon spreken en we genoten er dan ook samen van om friese liedjes bij opa op schoot te zingen. Mijn oma was toen ook nog erg jong en bleef achter samen met mijn jongste oom die op dat moment nog een tiener was.

Een liefdevolle familie, de acht kinderen kregen zelf ook weer kinderen en veel van die kinderen zorgden op hun beurt weer voor nageslacht. Zo is de familie van mijn oma inmiddels uitgegroeid tot een hele grote club. Maar liefst 24 kleinkinderen heeft ze en inmiddels al meer dan 15 achterkleinkinderen. Heel bijzonder om te weten dat oma (en natuurlijk ook opa) aan het begin hebben gestaan van dit alles.

Helaas wordt oma ouder en neemt daarmee ook haar gezondheid af. Begin dit jaar heeft ze een nacht op de grond moeten doorbrengen in haar huisje omdat ze niet meer overeind kon komen. Na een ziekenhuisopname is ze dan ook verhuisd naar het verzorgingstehuis. Terwijl mijn oma altijd een sterke, fitte vrouw was is ze nu afhankelijk van anderen. Het wil allemaal niet meer zo goed, slapen gaat zo slecht en de pijn is vaak niet te dragen.

Zaterdagavond kreeg ik even de kans om samen mijn moeder een bezoekje te brengen aan haar. Ze was maar wat trots op haar nieuwe stekje in het verzorgingstehuis. Door haar lach heen zie je de pijn, ze wil wel genieten.. maar het lukt ook niet echt meer.. Mijn lieve oma..

Wilde al zo lang heen en dan ben je blij dat er gister spontaan even ruimte ontstond. Besef me zo goed dat elke keer de laatste keer kan zijn dat ik haar nog kan ontmoeten, maar je hoopt natuurlijk dat ze nog jaren in ons midden is!

Daarna ben ik nog even met mijn moeder naar mijn oma haar huis geweest.
Dat gaf me zo'n raar gevoel. Het huis was al grotendeels leeg, want het is verkocht. Als je dan die deur opendoet verwacht je gewoon dat ze in haar stoel zit in de kamer of in het hokje een sigaretje rookt.. Het huis wat mijn opa ooit heeft gebouwd, waar ik veel gelogeerd heb, veel mooie momenten beleefd heb is dan ineens zo kil... Zo raar..

't Is beter zo... maar wel even een brok in mijn keel..

The family is link to our past, bridge to our future- Alex Haley